Hardlopen met tegenwind (letterlijk en figuurlijk)

Hardlopen en ik… we hebben een ingewikkelde relatie. Ik schreef er al veel vaker over.

We waren ooit verliefd. Elke ochtend samen op pad, in stilte, terwijl de zon opkwam en de wereld nog sliep. Ik voelde me sterk, snel en bijna lichtvoetig. Maar zoals in veel liefdesverhalen kwam er een pauze: een zwangerschap, kraamtijd, gebroken nachten, en een lijf dat een mens op de wereld heeft gezet. Respect, maar ook: zwaar.

Inmiddels probeer ik onze relatie weer op te bouwen. Alleen gaat dat dus... niet echt soepel.

Waar ik vroeger met gemak 10 kilometer liep zonder na te denken, ben ik nu blij als ik vijf kilometer haal zonder dat ik onderweg een mentale onderhandeling moet voeren met mezelf ("Als je nu nog twee minuten rent, mag je daarna wandelen. En chocola. Veel chocola.").

Extra kilo’s = extra karakter

Mijn lijf is veranderd. En nee, niet alleen door het moederschap, maar ook door het gebrek aan slaap, tijd en… laten we eerlijk zijn, motivatie. Die extra kilo’s? Die voel ik. Bij elke stap. Maar ik probeer ze niet alleen als ballast te zien. Ze staan ook symbool voor alles wat mijn lichaam heeft doorstaan en gedaan. En hé, als je met tien kilo extra kunt rennen, ben je eigenlijk gewoon een powerlifter in disguise.

Regen: mijn grootste vijand én beste vriend

Motivatie is een ander verhaal. Als ik uit het raam kijk en het regent, denk ik: “Vandaag niet.” Maar áls ik dan toch ga, door de plassen, met natte sokken en koude handen… dan voel ik me onoverwinnelijk. Alsof ik iets heb overwonnen dat groter is dan alleen het weer. Want dat is het ook.

Elke keer dat ik tóch ga, ondanks de excuses en tegenzin, win ik iets terug van mezelf. Niet per se mijn oude tempo of die flitsende vijf kilometer, maar wel m’n trots. Mijn doorzettingsvermogen. M’n eigen tijd, even.

Het hoeft niet snel. Het hoeft niet perfect. Het hoeft alleen maar te gebeuren.

Dus nee, ik ben niet meer zo snel als vroeger. Maar ik ben misschien wel sterker. Omdat ik elke keer dat ik ga, een heleboel redenen heb om het niet te doen – en het tóch doe.

Van de week ging ik hardlopen en Dochter fietste mee. Ze kwebbelde er wat op los, terwijl ik moeite moest doen om haar wisselende tempo bij te houden, maar wat was het fijn. Heerlijk om dit samen te kunnen doen! 

Liefs,

Sylvia 

Een extra vrije dag

 Gisteren was het 5 mei 2025. Eens in de 5 jaar een extra vrije dag en dit jaar was het zover. Vriend moest gewoon werken, maar Dochter en ik hebben ons vermaakt. We zijn even naar het bos geweest, ik heb hardgelopen terwijl Dochter mee fietste en we hebben een beetje aangerommeld en natuurlijk een beetje caches gezocht. 

Gelukkig waren we dit jaar op 5 mei vrij, aangezien Koningsdag in het weekend viel 😉. Ik las overigens dat als we eenmaal in de 5 jaar op 5 mei vrij zijn, dat we over 20 jaar weer een extra vrije dag hebben. Dat wordt lang wachten.

Heb jij nog leuke dingen gedaan op deze extra vrije dag? Of was je misschien niet vrij?

Liefs,

Sylvia

Een marathon lopen

 Ik schreef al eerder over de dilemma's van mijn hardlopen. Ik doe het met vlagen wel, maar ook met vlagen niet. Gelukkig gaat het dit jaar tot nu toe redelijk goed en loop ik iedere week in ieder geval 2 keer. Liever 3 keer, maar dat lukt helaas niet altijd in de tijd. 

Ik train op dit moment niet specifiek ergens voor en dat resulteert in wat luie trainingen waarbij ik gewoon een half uurtje 'hobbel' en niet op snelheid let. Ik merkte dat ik de afgelopen weken toch steeds wat langzamer begon te lopen, dus toch maar weer wat intervaltrainingen er in. 

Anyways, waar ik heen wilde met deze blogpost. Afgelopen woensdag was de loting van de New York Marathon. Ik heb altijd gezegd, als ik een marathon loop, dan loop ik deze, maar het is heel moeilijk om door de loting heen te komen. Ik schrijf me dus ook ieder jaar trouw in, in de hoop dat ik het niet word, omdat het eigenlijk niet uitkomt. 

Ook dit jaar heb ik me weer netjes ingeschreven. Helemaal niet handig, want we gaan al naar Amerika en ik weet niet waar ik de tijd vandaan moet halen om te trainen. Maar onder het mom 'we worden toch niet ingeloot', durfde ik de gok wel te wagen. Laat het wel duidelijk zijn: op het moment dat ik ingeloot word, zal ik er alles aan doen om deze marathon goed te kunnen lopen. Juist omdat de kans zo klein is dat je hem loopt, wil ik er dan ook alles op alles zetten om hem zonder blessures uit te lopen en zal ik ook zeker trainen zoals dat voor een marathon hoort. Eventueel door zelfs minder te gaan werken tijdelijk. 

En ook al weet je dat de kans heel klein is, op de dag zelf is het toch altijd spannend. Gelukkig kreeg ik rond 8 uur 's avonds het verlossende mailtje dat ik weer niet ingeloot was. We proberen het dus volgend jaar gewoon weer en tot die tijd ga ik iets meer snelheid trainen voor de korte afstanden.

Liefs,

Sylvia

Het laatste weekendje weg

 Vanmiddag is het zo ver. Dan vertrek ik zonder Vriend en Dochter, maar met een vriendin naar Terschelling. Het laatste weekendje weg van dit jaar. 

Ieder jaar ga ik met deze vriendin naar Terschelling om hard te lopen. De Berenloop. Eigenlijk is dit allang niet meer de hoofdreden dat we gaan. We waaien uit, kletsen bij en eten veel. En dit jaar nemen we voor het eerst onze eigen elektrische fietsen mee. We huurden altijd fietsen zonder ondersteuning, elektrische fietsen zijn veel te duur om voor 3/ 4 dagen te huren. Maar dit jaar bedachten we: waarom nemen we niet onze eigen fietsen mee. We keken hoe duur het was. En warempel, het bleek ongeveer net zo duur te zijn om de fiets mee te nemen als wanneer we fietsen zonder ondersteuning huren.

De keuze was dus snel gemaakt. We fietsen dit weekend op onze eigen fiets rond op Terschelling. 

Fijn weekend alvast!

Liefs,

Sylvia

Hardloopwedstrijd: de 4 mijl van Groningen

 Voor veel noorderlingen toch wel een bekende hardloopwedstrijd. De 4 mijl van Groningen. Inmiddels kost deze hardloopwedstrijd al € 23,25 en aangezien ik dit veel te veel vind, probeer ik altijd met een bedrijf mee te lopen. De afgelopen jaren loop ik mee met het bedrijf waar ik werk. En ondanks dat ik wel eens sneller heb gelopen, loop ik deze wedstrijd nog steeds met plezier. 

Het leuke van deze wedstrijd is dat er eigenlijk langs de hele kant mensen staan die je aanmoedigen. En dat loopt gewoon heel lekker. Omdat ik steeds met een bedrijventeam meeloop, kan ik nog genoeg mensen aanmoedigen en ga ik dus na de finish altijd in de Herestraat staan bij de rest van de mensen.

Gisteren liep ik in ieder geval beter dan vorig jaar. Helaas nog niet onder de 40 minuten, omdat het zaterdags in mijn rug geschoten was, maar vorig jaar deed ik er nog bijna 50 minuten over en afgelopen juni liep ik de 4 mijl van Zwolle in 42 minuten. Het komt niet eens in de buurt van mijn beste tijd (30:41), maar het trainen werpt zijn vruchten af! Volgend jaar wil ik proberen om hem onder de 38 minuten kan lopen, mits ik weer ergens een startnummer kan regelen natuurlijk! 

Liefs,

Sylvia