Terschelling

 Ieder jaar ga ik naar Terschelling met een vriendin. Het eerste weekend na de herfstvakantie. Toevallig (of niet) valt dit altijd samen met de Berenloop. Normaal gesproken lopen we dan op zaterdag de 5 of 10 km en hebben we vooral een gezellig weekend.

Dit jaar loop ik niet en dit was voor de vriendin ook een reden om niet te hardlopen. We gingen dus wel naar Terschelling, maar hadden geen plannen. 

We hadden de boot van 13.00. Zo ben je mooi op tijd op het eiland, kunnen we al in ons huisje (al 5 jaar lang dezelfde, we boeken ieder jaar tijdens het weekend al voor het jaar erop) en kun je nog wel lekker eten zonder dat we heel laat hoeven te eten.

Zodra je op de boot zit begint het vakantiegevoel. We nemen altijd een langzame boot. Goedkoper en prima als je met zijn tweeën bent. We nemen meestal een spelletje mee en lezen of slapen wat. Daarnaast kunnen we dan onze eigen fiets mee nemen. Vooral nu ik zwanger ben vind ik het fijn dat ik mijn eigen elektrische fiets mee heb. Het kan toch wel hard waaien op zo'n eiland. 

Helaas werd de vriendin waar ik mee ging op zaterdag ziek. Niet een beetje ziek maar echt een goede griep. We hebben vrijdags heerlijk gegeten, maar in de nacht van vrijdag op zaterdag ging het mis. We hebben op zaterdag nog de kleintje Berenloop aangemoedigd, maar daarna was het klaar. Mijn vriendin heeft de rest van het weekend op bed gelegen. 

Op zondag besloten we dan ook om een boot eerder te nemen. We gingen om 12 uur met de boot terug. Het thuisfront had ik niets verteld over de eerdere boot, dus toen ik om 5 uur eindelijk thuis was, was de verrassing erg groot.

Ondanks alles heb ik het toch gezellig gehad. Het was anders, maar daarom niet minder. Het is jammer dat de vriendin ziek werd, maar ondanks dat hebben we toch gezellige momenten gehad en hebben we bijgekletst.

Hopelijk volgend jaar meer geluk!

Liefs,

Sylvia

Verkiezingen

 Vandaag zijn de verkiezingen voor de tweede kamer.

Vriend zit in het buitenland en is niet in de gelegenheid om zelf te stemmen. Hij heeft aan mij doorgegeven wat hij wil stemmen en ik stem dat voor hem. We stemmen niet hetzelfde, maar ik vind het belangrijk dat zijn stem wel gebruikt wordt op de manier waarop hij dat wil.

Vandaar ook deze oproep aan jullie. Ga stemmen! Het is misschien niet hetzelfde als wat ik stem, maar iedere stem is belangrijk! 

Liefs,

Sylvia

Het leven tussen de wasmand en de wijn

 Soms voelt het leven een beetje als een oneindige herhaling van ‘de was is nog niet opgevouwen’, ‘waar zijn mijn sleutels’ en ‘wat eten we vanavond’. Je kent het vast wel: je bent net vijf minuten op de bank geploft met een kop thee, wanneer iemand roept dat er wc-papier op is. Natuurlijk. Dat is het moment waarop je je realiseert dat je alweer drie dagen geen groenten hebt gegeten, tenzij je die ene verdwaalde augurk op je tosti meetelt.

Ik ben 35. Een gekke leeftijd eigenlijk. Je bent geen jonge godin meer die tot diep in de nacht op hakken door de stad danst, maar ook nog lang niet de vrouw die met pensioenfolders op de bank zit (al heb ik laatst wél even gekeken wat een huisje in Zuid-Frankrijk kost, daar zijn we nog lang niet, dat terzijde).

Het voelt alsof ik ergens in het midden zit. Tussen de zorg voor anderen en het terugvinden van mezelf. Tussen de wasmand en de wijn, zeg maar.

Ik betrap mezelf er steeds vaker op dat ik snak naar stilte, terwijl ik vroeger geen genoeg kon krijgen van gezelligheid. Nu vind ik het al feest als ik alleen boodschappen mag doen. Zonder iemand die vraagt of we alsjeblieft weer van die koekjes kunnen kopen waarvan ik net heb besloten dat ze deze week niet in huis komen.

En toch – ondanks de chaos, de eindeloze to-do lijstjes en de vermoeidheid die soms als een deken over de dag hangt – zijn er van die kleine momenten die alles goedmaken.

Zoals die keer dat ik op een dinsdagavond ineens spontaan een glas wijn inschonk, muziek aanzette en in m’n eentje door de woonkamer danste. Of die ochtend dat ik tien minuten eerder opstond, niet voor yoga of meditatie, maar gewoon om even thee te drinken zonder vragen. Zó lekker.

Ik leer steeds meer dat het niet groots hoeft te zijn, dat geluk zich vaak verstopt in de details. In het warme zonnetje op je gezicht terwijl je wacht tot de hond eindelijk heeft geplast. In een onverwacht appje van een vriendin. In een vers opgemaakt bed. In het gevoel dat je, ondanks alles, je eigen ritme een beetje terugvindt.

Dus als je je vandaag een beetje overweldigd voelt door het leven – adem in. Kijk om je heen. Misschien ligt het geluk gewoon opgevouwen tussen de sokken. Of staat het te wachten in een glas wijn op je keukentafel.

Proost op het midden. Op ons. Op alles wat nog komt.

Liefs,

Sylvia

Hardlopen met tegenwind (letterlijk en figuurlijk)

Hardlopen en ik… we hebben een ingewikkelde relatie. Ik schreef er al veel vaker over.

We waren ooit verliefd. Elke ochtend samen op pad, in stilte, terwijl de zon opkwam en de wereld nog sliep. Ik voelde me sterk, snel en bijna lichtvoetig. Maar zoals in veel liefdesverhalen kwam er een pauze: een zwangerschap, kraamtijd, gebroken nachten, en een lijf dat een mens op de wereld heeft gezet. Respect, maar ook: zwaar.

Inmiddels probeer ik onze relatie weer op te bouwen. Alleen gaat dat dus... niet echt soepel.

Waar ik vroeger met gemak 10 kilometer liep zonder na te denken, ben ik nu blij als ik vijf kilometer haal zonder dat ik onderweg een mentale onderhandeling moet voeren met mezelf ("Als je nu nog twee minuten rent, mag je daarna wandelen. En chocola. Veel chocola.").

Extra kilo’s = extra karakter

Mijn lijf is veranderd. En nee, niet alleen door het moederschap, maar ook door het gebrek aan slaap, tijd en… laten we eerlijk zijn, motivatie. Die extra kilo’s? Die voel ik. Bij elke stap. Maar ik probeer ze niet alleen als ballast te zien. Ze staan ook symbool voor alles wat mijn lichaam heeft doorstaan en gedaan. En hé, als je met tien kilo extra kunt rennen, ben je eigenlijk gewoon een powerlifter in disguise.

Regen: mijn grootste vijand én beste vriend

Motivatie is een ander verhaal. Als ik uit het raam kijk en het regent, denk ik: “Vandaag niet.” Maar áls ik dan toch ga, door de plassen, met natte sokken en koude handen… dan voel ik me onoverwinnelijk. Alsof ik iets heb overwonnen dat groter is dan alleen het weer. Want dat is het ook.

Elke keer dat ik tóch ga, ondanks de excuses en tegenzin, win ik iets terug van mezelf. Niet per se mijn oude tempo of die flitsende vijf kilometer, maar wel m’n trots. Mijn doorzettingsvermogen. M’n eigen tijd, even.

Het hoeft niet snel. Het hoeft niet perfect. Het hoeft alleen maar te gebeuren.

Dus nee, ik ben niet meer zo snel als vroeger. Maar ik ben misschien wel sterker. Omdat ik elke keer dat ik ga, een heleboel redenen heb om het niet te doen – en het tóch doe.

Van de week ging ik hardlopen en Dochter fietste mee. Ze kwebbelde er wat op los, terwijl ik moeite moest doen om haar wisselende tempo bij te houden, maar wat was het fijn. Heerlijk om dit samen te kunnen doen! 

Liefs,

Sylvia 

Een extra vrije dag

 Gisteren was het 5 mei 2025. Eens in de 5 jaar een extra vrije dag en dit jaar was het zover. Vriend moest gewoon werken, maar Dochter en ik hebben ons vermaakt. We zijn even naar het bos geweest, ik heb hardgelopen terwijl Dochter mee fietste en we hebben een beetje aangerommeld en natuurlijk een beetje caches gezocht. 

Gelukkig waren we dit jaar op 5 mei vrij, aangezien Koningsdag in het weekend viel 😉. Ik las overigens dat als we eenmaal in de 5 jaar op 5 mei vrij zijn, dat we over 20 jaar weer een extra vrije dag hebben. Dat wordt lang wachten.

Heb jij nog leuke dingen gedaan op deze extra vrije dag? Of was je misschien niet vrij?

Liefs,

Sylvia

Gehoord bij de kapper

 Ik hou er van als iemand anders mijn haar wast, maar ik ga dus bijna niet naar de kapper. Ik verf het ook altijd als ik er ben, dus het is altijd een lange zit. 1 keer per jaar is wel de max. Ik heb lang haar, dus heel vaak hoeft het ook niet. Het groeit wel door.

Afgelopen zaterdag was het weer zo ver. Mijn jaarlijkse opfrisbeurt. Expres vlak voor de vakantie gepland, zodat ik met een vers kapsel naar Amerika kan. 

Het is echt een dorpskapper waar ik heen ga. Helemaal prima. Ze verven en knippen goed. Maar de roddels. Ik kan het niet. De kapster is zo goed geïnformeerd wat er gebeurd in het dorp en het interesseert mij niets, dus de gesprekken zijn altijd ongemakkelijk. Truus is vreemdgegaan met Henk, dat soort gesprekken. Nou Truus moet lekker zelf weten met wie ze vreemdgaat, ik ken haar alleen van naam.

Nou ja, de jaarlijkse opfrisbeurt is weer geweest, ik heb het weer overleefd. En mijn haar werd heerlijk gewassen!

Liefs,

Sylvia

Koningsdag 2025

 Vroeger stond ik in Groningen op de Grote Markt. Meestal toch net iets later dan gepland, omdat het de avond ervoor het iedere keer weer net wat te veel uit de hand liep. De laatste keer was 2019. In 2020 was het corona (en was ik zwanger) en nadien ben ik gewoon niet meer gegaan. Met een kind krijg je toch andere prioriteiten.

En zo kwam het dat we ook dit jaar weer in het dorp bleven. Dochter mocht mee doen met een versierde optocht, er was een klein rommelmarktje bij het dorpshuis en daar zijn we te lang blijven hangen terwijl de kinderen lekker aan het spelen waren.

Een andere invulling waar ik ook van geniet. Maar soms kijk ik toch met weemoed terug naar de jaren waarin ik met niemand rekening hoefde te houden en gewoon net iets te laat naar de stad ging.

Hoe heb jij Koningsdag gevierd?

Liefs,

Sylvia

Amerika

 Nog een maand, dan stappen we in het vliegtuig om naar Amerika te gaan.

Ik moet eerlijk zeggen dat het nieuws van de afgelopen tijd me wel wat angstig heeft gemaakt. Zo was er sprake dat meerdere landen het reisadvies naar Amerika hadden aangepast, waaronder Nederland. Dit heeft gelukkig geen invloed op ons, maar hierdoor ben ik wel benieuwd hoe het douanepersoneel daar is.  

Ik probeer me er voor af te sluiten, maar collega's en ook vrienden drukken het toch iedere keer haarfijn onder je neus. Een beetje afgunst misschien, en ik probeer me er dan ook niet te veel van aan te trekken. 

We zijn nog druk bezig met de voorbereidingen. Ik heb zelf toch maar een nieuwe koffer gekocht, zodat we met 3 koffers heen kunnen. De camper is inmiddels volledig betaald. Het visum is aangevraagd, we hebben beide een internationaal rijbewijs opgehaald en we hebben een boek met onze beoogde route binnen gekregen. We hebben een idee van wat we gaan doen in New York en het allerbelangrijkste, we hebben er nog steeds zin in.

Liefs,

Sylvia

CAO Kinderopvang, 5 mei vrije dag

 Ik las het vorige week al, er is een akkoord bereikt over de CAO voor de kinderopvang. Hartstikke mooi natuurlijk en volgens mij ook een mooie loonsverhoging. Wat me echter wel opviel, is dat 5 mei een vaste vrije dag wordt voor medewerkers van de kinderopvang.

Ik ben heel benieuwd hoe dit gaat uitpakken in de praktijk. Ik ben 'maar' 1 keer in de 5 jaar op 5 mei vrij en wordt zo dus gedwongen om een vrije dag op te nemen (of iets anders te regelen ) als 5 mei op een opvangdag valt. 

Klein leed voor mij, maar ik vraag me wel af hoe zo'n belangrijk onderdeel van de samenleving zoiets kan beslissen en daardoor eigenlijk de rest van Nederland forceert om hier ook een vrije dag van te maken.

Dit is mijn mening, jij kan hier natuurlijk heel anders over denken, maar dat mag gelukkig ook in Nederland. Laten we het in ieder geval respectvol houden! 

Liefs,

Sylvia

Geen paasvuren

 Ik woon in een gebied waar nog veel paasvuren worden aangestoken. Ieder jaar trekt het dorp erop uit om naar het paasvuur te gaan en bij te kletsen bij het vuur. Wij gaan ook altijd even heen, Dochter kan dan mooi even spelen met vriendjes terwijl wij bij vrienden staan.

Helaas heeft de gemeente voor dit jaar besloten om geen paasvuren toe te staan in verband met de droogte. Wij blijven dus aankomende zondagavond lekker thuis.

Liefs,

Sylvia

Een marathon lopen

 Ik schreef al eerder over de dilemma's van mijn hardlopen. Ik doe het met vlagen wel, maar ook met vlagen niet. Gelukkig gaat het dit jaar tot nu toe redelijk goed en loop ik iedere week in ieder geval 2 keer. Liever 3 keer, maar dat lukt helaas niet altijd in de tijd. 

Ik train op dit moment niet specifiek ergens voor en dat resulteert in wat luie trainingen waarbij ik gewoon een half uurtje 'hobbel' en niet op snelheid let. Ik merkte dat ik de afgelopen weken toch steeds wat langzamer begon te lopen, dus toch maar weer wat intervaltrainingen er in. 

Anyways, waar ik heen wilde met deze blogpost. Afgelopen woensdag was de loting van de New York Marathon. Ik heb altijd gezegd, als ik een marathon loop, dan loop ik deze, maar het is heel moeilijk om door de loting heen te komen. Ik schrijf me dus ook ieder jaar trouw in, in de hoop dat ik het niet word, omdat het eigenlijk niet uitkomt. 

Ook dit jaar heb ik me weer netjes ingeschreven. Helemaal niet handig, want we gaan al naar Amerika en ik weet niet waar ik de tijd vandaan moet halen om te trainen. Maar onder het mom 'we worden toch niet ingeloot', durfde ik de gok wel te wagen. Laat het wel duidelijk zijn: op het moment dat ik ingeloot word, zal ik er alles aan doen om deze marathon goed te kunnen lopen. Juist omdat de kans zo klein is dat je hem loopt, wil ik er dan ook alles op alles zetten om hem zonder blessures uit te lopen en zal ik ook zeker trainen zoals dat voor een marathon hoort. Eventueel door zelfs minder te gaan werken tijdelijk. 

En ook al weet je dat de kans heel klein is, op de dag zelf is het toch altijd spannend. Gelukkig kreeg ik rond 8 uur 's avonds het verlossende mailtje dat ik weer niet ingeloot was. We proberen het dus volgend jaar gewoon weer en tot die tijd ga ik iets meer snelheid trainen voor de korte afstanden.

Liefs,

Sylvia

Het Sinterklaasjournaal

 Je ontkomt er haast niet aan op het moment dat je een kind van 4 hebt, het Sinterklaasjournaal.

Vandaag begint het weer, vanavond om 18.00 uur zitten Dochter en ik voor de tv om er weer naar te kijken. Ik ben benieuwd wat er dit jaar weer allemaal gebeurd onderweg naar het mooie Nederland en of de pakketjes dit jaar weer op tijd aankomen.

Ik vind het jammer (maar begrijpelijk) dat Dieuwertje Blok dit jaar niet de presentatrice is, al verwacht ik dat Merel Westrik het ook fantastisch zal doen. 

Zit jij ook met je kind iedere avond voor de buis?

Liefs,

Sylvia

N.b. Ik wil graag wegblijven bij de hele pietendiscussie. Of een piet nou roze, geel, oranje, zwart of wit is, ik geloof niet dat het voor onze dochter iets uitmaakt. Het gaat volgens mij om de fantasie en het geloof in een mooi feest. Opmerkingen hierover zullen dus ook niet geplaatst worden.

Weekend België

 Afgelopen weekend waren we een weekend naar België. Vrienden van ons wonen daar en meestal gaan we er een weekend per jaar heen in de zomer. 

Ook dit jaar weer, al is het nu betrekkelijk vroeg. Meestal gaan we in september, nu was het begin augustus. Maar helemaal prima. Met een groep is het toch altijd lastig plannen en dit was precies het enige weekend dat iedereen kon.

Het mooie is dat de vrienden een zwembad hebben, overdekt ook nog. En dochter ging mee. Ze wist het nog van vorig jaar en was door het dolle dat we weer heen gingen. Ze heeft zelfs 'zwemles' gehad en houdt er maar niet over op. 

Ons voordeel was dat we weer even weg waren van de vaatwasserperikelen en weer niet met de hand hoefde af te wassen.

Het was mooi weer, we hebben niet te veel gedaan en vooral lekker bijgekletst. Een goed zomers weekend! 

Liefs,

Sylvia

Statiegeld

 In onze vakantie gingen we een dagje naar Truckstar. Vrienden van ons gaan daar altijd heen en we gingen even kijken.

Ik was er nog nooit geweest, maar wat staan daar veel vrachtwagens! Ik ben daar verder niet heel geïnteresseerd in, maar het was een gezellige dag met de vrienden waar we bij langs gingen. 

Dochter was ook mee en zag overal lege blikjes liggen. Ze trok al eens aan mijn hand, omdat ze hem op wilde pakken, maar we hadden helaas niets bij ons om het in te doen. 

Toen we weggingen heb ik aan de betreffende vrienden gevraagd of ze misschien een plastic zak hadden die we mee konden nemen. Deze hadden ze en zo kregen we een plastic zak mee. 

Dit was voor Dochter het startsein om overal alle blikjes en flesjes op te rapen (ook de blikjes zonder statiegeld). Toen we weer bij de auto waren puilde de plastic zak uit. In de auto lagen doekjes, dus daar hebben we onze handen even mee schoongemaakt en Dochter wou meteen ook even langs de supermarkt om de blikjes en flesjes in te leveren. Daar bleek dat ze toch nog 3 blikjes had zonder statiegeld. Deze hebben we dan ook maar weggegooid.

Uiteindelijk had Dochter toch nog € 5,90 aan statiegeld verzameld. Heel netjes. Ze mocht zelf weten wat ze er mee ging doen, maar dat was voor haar allang duidelijk. Het ging de spaarpot in! 

Ik vind het vooral heel leuk om te zien hoeveel plezier ze aan zoiets heeft. Ze wou zelf de blikjes oprapen en heeft ze ook zelf ingeleverd. Dit vond ze volgens mij nog het allerleukste om te doen. Ook vond ik het erg knap dat ze uit zichzelf had bedacht dat het haar spaarpot in ging. Heel trots leverde ze het bonnetje bij de caissière in en nam ze het geld aan. Ik moest het voor haar bewaren tot we thuis waren en daar deed ze het in haar spaarpot.

Liefs,

Sylvia

Vakantie voorbij

Vandaag begint het normale ritme weer. Dochter hoeft natuurlijk nog niet naar school, maar door Vriend en mij moet er weer gewoon gewerkt worden.

Gelukkig hebben we nog genoeg leuke dingen op de planning staan. Dochter mag nog met opa en oma mee op vakantie een paar dagen en zelf gaan we ook nog wat weekendjes weg. Weinig tijd om te werken, veel tijd voor plezier.

De zomer is nog niet voorbij!

Heb jij nog leuke dingen op de planning staan?

Liefs,

Sylvia

De werkruimte in het huis

 Het is niet alleen de vaatwasser waar we druk mee zijn, maar ook de ruimte achter de woonkamer is aan de beurt.

Toen we dit huis kochten hebben we een stuk bij de woonkamer aan laten bouwen. Omdat ik veel thuis werk(te) en vriend van gamen houdt, hebben we toen ook meteen een studeerkamer/ gamekamer/ werkruimte aan laten bouwen. De ruimte is zo gebouwd dat we er later eventueel een slaapkamer met badkamer van kunnen maken, mochten we slecht ter been worden. 

We hebben begin dit jaar een bureau in de ruimte gemaakt en ik kon hier dus al prima werken. Maar de ruimte werd ook nog gebruikt als drooghok en opslag. Er stonden nog veel dozen met spullen in die een plekje moesten krijgen.

Aan het begin van de vakantie zijn we even snel naar de IKEA geweest en hebben we 2 kasten gekocht. Deze hebben we in elkaar gezet en zo konden we al mooi wat spullen wegwerken. We hebben nog wat dingen weggegooid en wat dingen op Marktplaats en Vinted gezet. Ook konden er spullen naar zolder. Het ruimt mooi op.

Daarnaast stond er een tafel in de ruimte. We willen hier ook lekker met vrienden (of met zijn tweeën) aan tafel kunnen zitten en een spelletje kunnen spelen, zonder dat we het hoeven op te ruimen, omdat we moeten eten. Zo kunnen we meerdere dagen over 1 potje Risk doen. Een luxe, maar de ruimte is er, de tafel hebben we gratis ergens op kunnen halen en de stoelen komen nog wel. We kunnen voor nu de stoelen van de eettafel er bij zetten als het nodig is. 

Zoals gezegd zit ik er al een poosje te werken. Dit doe ik niet zo veel meer als toen we hier net kwamen wonen, maar ik werk nog steeds 1 a 2 dagen in de week thuis. De ruimte kijkt echter uit op het zuiden en in de zomer zit ik in de middag te knijpen met mijn ogen, omdat de zon precies in mijn ogen schijnt. Dit moest dus ook anders.

Omdat we wisten dat we met de ruimte bezig zouden hadden we een inmeet afspraak ingepland in onze vakantie bij 123jaloezie. De medewerker kwam netjes op tijd de kozijnen opmeten. Hij was binnen 10 minuten klaar, waar wij waarschijnlijk een paar uur frustraties en stress over zouden hebben. We wisten al wat we voor de ramen wilden hebben (verduisterende plissé's) en hadden al monsters besteld om te kijken welke kleur we wilden. Toen we de maten hadden, zagen we ook nog dat er 20% korting was op de site. Ik vond nog een code voor 10% korting die ik erover heen kon gooien en zo kwam het dat we in totaal ongeveer 27,5% korting kregen. Een betere aanbieding had ik op de site nog niet gevonden, dus ik besloot toch de plissé gordijnen te bestellen toen we de maten hadden. Kocht ze ook nog even via Euroclix met cashback, zodat ik dat ook nog terug ga krijgen.

Mocht er geen goede aanbieding zijn geweest op dat moment, dan zouden we ze ook niet bestellen, maar dan hadden we in ieder geval alvast de maten en konden we wachten op een goed moment om ze te bestellen. Dit hoefde nu dus niet, erg fijn! 

In de week van 5 augustus worden de gordijnen als het goed is geleverd. Ik verwacht dus dat we ze ergens in augustus gaan plaatsen. Meestal doen we dit soort dingen in het weekend en ik zag al dat we veel weg zijn in augustus, dus het kan ook maar zo september worden. 

Ach de ruimte waar ze eerst komen te liggen als we ze niet meteen ophangen is toch net opgeruimd.

Liefs, 

Sylvia

Deze blog bevat affiliate links. Mocht je iets kopen/ aanvragen via deze link, dan krijg ik hier een vergoeding voor. Jij betaald niets extra's.

Lego

 Ik had het hier al eerder over Lego. Het is een gezamenlijke hobby van Vriend en mij en ook Dochter heeft inmiddels al een redelijke verzameling. Ze heeft het geluk dat mijn ouders alles van mij bewaard hebben en dat zij dit nu ook al gekregen heeft. 

Vroeger speelde ik al met Lego en de veranderingen zijn groot. Toen ik vroeger met Lego speelde waren het vooral roze en lichtgroene stenen. De sets waren klein(er) en er werd volgens mij niet zoveel uitgebracht als nu. 

Mijn eerste Lego set, nu van Dochter

 

Nu is het veel stoerder. Mooiere kleuren en veel meer soorten steentjes. De verscheidenheid aan sets is ook veel groter geworden. Wat ik jammer vind, is dat Lego Friends (wat vooral voor meisjes is) een ander soort poppetjes heeft. Ik kan daar nog niet aan wennen. 

1 van de Lego sets die dochter heeft.

Nog een ander groot verschil met vroeger is dat Lego zich nu ook op volwassenen richt. Ik kan me niet herinneren dat Lego vroeger ook voor volwassenen was. De sets waren niet zo groot (en niet zo duur) en minder uitdagend. Al kan een kleinere set voor een kind van 6 natuurlijk veel uitdagender zijn dan een grote set voor een volwassene. 

De laatste aankoop van vriend en mij is onderstaande set. Het is een combinatie van technisch lego en gewoon lego. Technisch Lego is niet helemaal aan mij besteed, maar met plezier heb ik hem geholpen om de buitenkant van de auto op te bouwen! 

De set die Vriend en ik hebben gebouwd.

Erg leuk om een gezamenlijke hobby te hebben en te zien dat Dochter het ook al heel leuk vindt! 

Heb jij een gezamenlijke hobby met je partner?

Liefs,

Sylvia

Deze blog bevat affiliate links. Mocht je iets kopen/ aanvragen via deze link, dan krijg ik hier een vergoeding voor. Jij betaald niets extra's.

Hoe het hardlopen ging

 Gisteren schreef ik er over en deed ik het ook. Hardlopen. Een klein rondje van 5 kilometer. Niet te snel, wel een paar versnellingen er in. Het was eigenlijk niet zo spannend en eigenlijk had ik het 2 weken eerder moeten doen.

Sommige mensen worden gelukkig van sporten. Ik word gelukkig van beter zijn dan gisteren. Omdat het in deze staat onmogelijk is om beter te zijn dan pre-zwangerschap heb ik die prikkel helemaal niet. Ik heb het daarom ook iets te lang uitgesteld gisteren, dat hardlopen. Toch was het prima om even buiten te zijn en mijn hoofd leeg te maken. Op naar weer 3 keer per week hardlopen!

Liefs,

Sylvia

Haat/liefde verhouding

 Hardlopen, ik heb er een haat/ liefde verhouding mee. Vroeger Pre-zwangerschap liep ik vaak en ver. Ik had er zelfs een beetje plezier in. Ik schreef er hier al eens over. 

Het ging weer aardig dit jaar. Ik liep netjes 3 keer per week hard. Totdat ik een nieuwe baan kreeg, op vakantie ging en ziek werd. Ik was de hardloopschoenen vergeten mee te nemen naar Zweden. Geen probleem, ik moest toch nieuwe kopen, dus dit heb ik in Zweden gedaan. Ik heb ook nog netjes 2 keer in Zweden gelopen, maar doordat het niet vlak was, niet volgens schema, maar gewoon een beetje op gevoel.  Ook geen probleem. Toen kwamen we thuis, werd Dochter ziek, volgde ik er achteraan, had ik het druk met werk en opeens zijn we bijna 3 weken verder waarin ik niet gelopen heb. 

Dat houdt nu dus op. Even een schop onder mijn eigen kont. Vanavond ga ik hardlopen en morgen vertel ik jullie hoe het ging! 

Liefs,

Sylvia

Niet zo strak in de wedstrijd

 Het besparen en sparen is een lange saaie weg. Saai vooral. En dat maakt dat we wel eens uitspattingen hebben. Ook wij zijn niet heilig en willen vandaag ook genieten. Niet alleen maar alles oppotten voor later. 

Zo gebeurde het dat ik vorige week opeens een set van Lego kocht. Niet voor mezelf, maar voor Vriend. Gekocht met cashback en met de creditcard (dus punten). Daarnaast kreeg ik er een gratis set bij. 

Je hoort het al, ik ben het voor mezelf aan het goedpraten. Terwijl dat natuurlijk niet hoeft. Mijn geld, mijn keuze. Maar toch merk ik, dat als ik met mijn 'persoonlijke geld' in de buurt van of over de 10.000 euro kom, dat ik dan wil uitgeven. Aan mezelf uitgeven vind ik lastig, dus ga ik cadeautjes kopen. 

Vriend is er in ieder geval blij mee. De set staat bijna in elkaar en kan bij de rest van de collectie.

Heb jij wel eens last van 'gewoon willen uitgeven'? Hoe ga je hier mee om?

Liefs,

Sylvia