Hardlopen met tegenwind (letterlijk en figuurlijk)

Hardlopen en ik… we hebben een ingewikkelde relatie. Ik schreef er al veel vaker over.

We waren ooit verliefd. Elke ochtend samen op pad, in stilte, terwijl de zon opkwam en de wereld nog sliep. Ik voelde me sterk, snel en bijna lichtvoetig. Maar zoals in veel liefdesverhalen kwam er een pauze: een zwangerschap, kraamtijd, gebroken nachten, en een lijf dat een mens op de wereld heeft gezet. Respect, maar ook: zwaar.

Inmiddels probeer ik onze relatie weer op te bouwen. Alleen gaat dat dus... niet echt soepel.

Waar ik vroeger met gemak 10 kilometer liep zonder na te denken, ben ik nu blij als ik vijf kilometer haal zonder dat ik onderweg een mentale onderhandeling moet voeren met mezelf ("Als je nu nog twee minuten rent, mag je daarna wandelen. En chocola. Veel chocola.").

Extra kilo’s = extra karakter

Mijn lijf is veranderd. En nee, niet alleen door het moederschap, maar ook door het gebrek aan slaap, tijd en… laten we eerlijk zijn, motivatie. Die extra kilo’s? Die voel ik. Bij elke stap. Maar ik probeer ze niet alleen als ballast te zien. Ze staan ook symbool voor alles wat mijn lichaam heeft doorstaan en gedaan. En hé, als je met tien kilo extra kunt rennen, ben je eigenlijk gewoon een powerlifter in disguise.

Regen: mijn grootste vijand én beste vriend

Motivatie is een ander verhaal. Als ik uit het raam kijk en het regent, denk ik: “Vandaag niet.” Maar áls ik dan toch ga, door de plassen, met natte sokken en koude handen… dan voel ik me onoverwinnelijk. Alsof ik iets heb overwonnen dat groter is dan alleen het weer. Want dat is het ook.

Elke keer dat ik tóch ga, ondanks de excuses en tegenzin, win ik iets terug van mezelf. Niet per se mijn oude tempo of die flitsende vijf kilometer, maar wel m’n trots. Mijn doorzettingsvermogen. M’n eigen tijd, even.

Het hoeft niet snel. Het hoeft niet perfect. Het hoeft alleen maar te gebeuren.

Dus nee, ik ben niet meer zo snel als vroeger. Maar ik ben misschien wel sterker. Omdat ik elke keer dat ik ga, een heleboel redenen heb om het niet te doen – en het tóch doe.

Van de week ging ik hardlopen en Dochter fietste mee. Ze kwebbelde er wat op los, terwijl ik moeite moest doen om haar wisselende tempo bij te houden, maar wat was het fijn. Heerlijk om dit samen te kunnen doen! 

Liefs,

Sylvia 

Een marathon lopen

 Ik schreef al eerder over de dilemma's van mijn hardlopen. Ik doe het met vlagen wel, maar ook met vlagen niet. Gelukkig gaat het dit jaar tot nu toe redelijk goed en loop ik iedere week in ieder geval 2 keer. Liever 3 keer, maar dat lukt helaas niet altijd in de tijd. 

Ik train op dit moment niet specifiek ergens voor en dat resulteert in wat luie trainingen waarbij ik gewoon een half uurtje 'hobbel' en niet op snelheid let. Ik merkte dat ik de afgelopen weken toch steeds wat langzamer begon te lopen, dus toch maar weer wat intervaltrainingen er in. 

Anyways, waar ik heen wilde met deze blogpost. Afgelopen woensdag was de loting van de New York Marathon. Ik heb altijd gezegd, als ik een marathon loop, dan loop ik deze, maar het is heel moeilijk om door de loting heen te komen. Ik schrijf me dus ook ieder jaar trouw in, in de hoop dat ik het niet word, omdat het eigenlijk niet uitkomt. 

Ook dit jaar heb ik me weer netjes ingeschreven. Helemaal niet handig, want we gaan al naar Amerika en ik weet niet waar ik de tijd vandaan moet halen om te trainen. Maar onder het mom 'we worden toch niet ingeloot', durfde ik de gok wel te wagen. Laat het wel duidelijk zijn: op het moment dat ik ingeloot word, zal ik er alles aan doen om deze marathon goed te kunnen lopen. Juist omdat de kans zo klein is dat je hem loopt, wil ik er dan ook alles op alles zetten om hem zonder blessures uit te lopen en zal ik ook zeker trainen zoals dat voor een marathon hoort. Eventueel door zelfs minder te gaan werken tijdelijk. 

En ook al weet je dat de kans heel klein is, op de dag zelf is het toch altijd spannend. Gelukkig kreeg ik rond 8 uur 's avonds het verlossende mailtje dat ik weer niet ingeloot was. We proberen het dus volgend jaar gewoon weer en tot die tijd ga ik iets meer snelheid trainen voor de korte afstanden.

Liefs,

Sylvia

Geocaching (2)

 Eerder schreef ik er hier al over, Geocaching. Inmiddels zijn we nog steeds geen pro's, maar mijn moeder en ik gaan eigenlijk iedere woensdag wel op pad om caches te zoeken. De premium variant is aangeschaft en samen hebben we de grootste lol. 

Vorige week liepen we tegen een hele tour van 73 caches aan. De 'Kop va Drenthe'. Een serie waarin ook gepuzzeld moet worden. We hebben 2 caches uit deze serie gepakt, omdat we niet meer tijd hadden, maar zijn zeker van plan om deze hele tour te doen. 

Daarnaast ben ik van plan om een cache in de voortuin te plaatsen. Niet een gewone cache, maar een puzzelcache. De plannen zijn in de maak en hopelijk komt hij ergens dit jaar online. 

Omdat we er nu dus zo druk mee bezig zijn, kom ik op TikTok ook in dat algoritme terecht en zie ik de mooiste creaties voorbij komen. Ik eb er dan ook heel veel zin in om in Amerika op zoek te gaan naar caches met veel hartjes.

Wat is de mooiste cache die jullie hebben gevonden?

Liefs, 

Sylvia

Padellen

 Ik ben om. Vorige maand speelde ik dit al een keer met collega's en was het gezellig en vermoeiend. Deze week speelde ik het weer, en was het weer leuk. Padel.

Het probleem is alleen dat in mijn omgeving er geen banen zijn en geen mensen die het spelen. Ik ben dus afhankelijk van collega's. En ik ben er niet echt heel goed in.

Vooralsnog kan ik deze sport spelen met de spullen die ik heb en huur ik een racket als ik het speel. Er zit dus geen investering aan, wat het verder laagdrempelig maakt. 

Ik hoop het naast het hardlopen toch wat regelmatiger te spelen en er wat beter in te worden.

Wie weet!

Liefs,

Sylvia

Geocaching

 Ik had er al eens vaker naar gekeken, maar tot nu toe nog nooit wat mee gedaan. Totdat ik het tweede weekend van november op Terschelling was en er toch weer eens naar keek. Geocaching. 

Ik heb even opgezocht wat het precies inhoudt en Wikipedia zegt het volgende: " Geocaching is een spel en vrije tijdsactiviteit waarbij gebruik wordt gemaakt van een gps-ontvanger of telefoon met deze functie om ergens ter wereld een zogenoemde cache te vinden. De organisatie achter geocaching is Groundspeak."

Terwijl ik op Terschelling was, kwam ik het toevallig weer tegen en was ik meteen weer geïnteresseerd. Ik begon er wat naar te zoeken en na een tijdje werd het me duidelijk dat ik er toch eens wat verder naar moest kijken. En dus downloadde ik de app: Geocaching. Het was even uitvogelen, er zat niet echt een duidelijk beschrijving bij hoe het werkte, maar na een beetje proberen werd het me duidelijk dat ik zonder te betalen maar een paar caches kon zoeken. Op Terschelling zat er precies 1, maar niet ver van waar wij verbleven. Ook thuis in de buurt zijn er een paar te vinden en als we kleine stukjes rijden komen we er nog meer tegen. Genoeg om de app even te houden en te kijken of het wat is. Voor het bedrag van 39,99 kan ik het voor een jaar upgraden naar premium en kun je nog veel meer caches zoeken, maar dat vind ik vooralsnog wat te ver gaan. Eerst maar eens kijken of we de gratis caches kunnen vinden en of we het ook echt leuk vinden. 

Het probleem is namelijk dat Vriend dit soort dingen eigenlijk niet zo leuk vind. En dus ben ik aangewezen op andere personen. Vriendinnen en mijn moeder vooral. 

We begonnen op Terschelling met het zoeken naar de cache. Het was eigenlijk niet zo moeilijk, maar je hebt geen idee wat je aan het doen bent. De cache lag op het erf bij iemand en diegene die stond toevallig buiten en vroeg wat we kwamen doen. Toen we uitlegden dat we de cache zochten en dat het de allereerste keer was dat we zoiets deden begon de vrouw te lachen. Ze gaf ons wat uitleg en dat we gewoon moesten zoeken, maar een cache kon alles zijn. Het zou een vogelhuisje kunnen zijn, maar ook de stang van een verkeersbord. Niets was te gek. Nu was deze cache gelukkig niet zo moeilijk en was hij zo gevonden, maar leuk om zo al een gesprek met iemand te hebben die je niet kent. 

Het was een leuke toevoeging op de fietstocht die we deden en we hoefden er maar een klein stukje voor om te fietsen, dus mission accomplished! Helaas waren er op Terschelling verder geen 'gratis' caches en dus bleef het daarbij.

Toen ik thuiskwam heb ik het bij een vriendin gepolst die een zoon heeft (het beste vriendje van Dochter). Ik denk namelijk dat dit ook heel leuk is voor kinderen. Zij heeft zeker interesse, maar er moet nog even tijd gevonden worden.

Daarnaast heb ik bij mijn moeder gepolst en aangezien wij op woensdagochtend meestal even koffie drinken, besloten we de eerstvolgende woensdag (bij goed weer) een poging te doen om er hier eentje in de buurt te zoeken. Dit was dus gisteren. Ondanks de regen zijn we toch naar buiten gegaan en hebben we uiteindelijk 3 caches gevonden. Mijn moeder werd ook fanatiek en heeft de app inmiddels ook gedownload. Volgende week gaan we in een ander hoekje zoeken waar er ook een paar bij elkaar zitten. Eens kijken of we er meer kunnen vinden.

Heb jij wel eens aan geocaching (is dit een werkwoord?) gedaan?

Liefs,

Sylvia

Hardloopwedstrijd: de 4 mijl van Groningen

 Voor veel noorderlingen toch wel een bekende hardloopwedstrijd. De 4 mijl van Groningen. Inmiddels kost deze hardloopwedstrijd al € 23,25 en aangezien ik dit veel te veel vind, probeer ik altijd met een bedrijf mee te lopen. De afgelopen jaren loop ik mee met het bedrijf waar ik werk. En ondanks dat ik wel eens sneller heb gelopen, loop ik deze wedstrijd nog steeds met plezier. 

Het leuke van deze wedstrijd is dat er eigenlijk langs de hele kant mensen staan die je aanmoedigen. En dat loopt gewoon heel lekker. Omdat ik steeds met een bedrijventeam meeloop, kan ik nog genoeg mensen aanmoedigen en ga ik dus na de finish altijd in de Herestraat staan bij de rest van de mensen.

Gisteren liep ik in ieder geval beter dan vorig jaar. Helaas nog niet onder de 40 minuten, omdat het zaterdags in mijn rug geschoten was, maar vorig jaar deed ik er nog bijna 50 minuten over en afgelopen juni liep ik de 4 mijl van Zwolle in 42 minuten. Het komt niet eens in de buurt van mijn beste tijd (30:41), maar het trainen werpt zijn vruchten af! Volgend jaar wil ik proberen om hem onder de 38 minuten kan lopen, mits ik weer ergens een startnummer kan regelen natuurlijk! 

Liefs,

Sylvia

Hoe het hardlopen ging

 Gisteren schreef ik er over en deed ik het ook. Hardlopen. Een klein rondje van 5 kilometer. Niet te snel, wel een paar versnellingen er in. Het was eigenlijk niet zo spannend en eigenlijk had ik het 2 weken eerder moeten doen.

Sommige mensen worden gelukkig van sporten. Ik word gelukkig van beter zijn dan gisteren. Omdat het in deze staat onmogelijk is om beter te zijn dan pre-zwangerschap heb ik die prikkel helemaal niet. Ik heb het daarom ook iets te lang uitgesteld gisteren, dat hardlopen. Toch was het prima om even buiten te zijn en mijn hoofd leeg te maken. Op naar weer 3 keer per week hardlopen!

Liefs,

Sylvia

Haat/liefde verhouding

 Hardlopen, ik heb er een haat/ liefde verhouding mee. Vroeger Pre-zwangerschap liep ik vaak en ver. Ik had er zelfs een beetje plezier in. Ik schreef er hier al eens over. 

Het ging weer aardig dit jaar. Ik liep netjes 3 keer per week hard. Totdat ik een nieuwe baan kreeg, op vakantie ging en ziek werd. Ik was de hardloopschoenen vergeten mee te nemen naar Zweden. Geen probleem, ik moest toch nieuwe kopen, dus dit heb ik in Zweden gedaan. Ik heb ook nog netjes 2 keer in Zweden gelopen, maar doordat het niet vlak was, niet volgens schema, maar gewoon een beetje op gevoel.  Ook geen probleem. Toen kwamen we thuis, werd Dochter ziek, volgde ik er achteraan, had ik het druk met werk en opeens zijn we bijna 3 weken verder waarin ik niet gelopen heb. 

Dat houdt nu dus op. Even een schop onder mijn eigen kont. Vanavond ga ik hardlopen en morgen vertel ik jullie hoe het ging! 

Liefs,

Sylvia

Hardlopen

 Voordat dochter werd geboren, was ik een hardloper. Met gemak liep ik minimaal drie keer in de week en liep ik meerdere keren per jaar halve marathons. Ik hou niet van sporten, maar ik beleefde er zowaar plezier aan (vooral om PR's te verbreken). 

Toen ik eenmaal zwanger was, kwam de klad er in en met een dochter en Vriend die doordeweeks niet thuis is, is het lastig om het in te plannen. Begin dit jaar was ik het zat, de extra kilo's waar ik maar niet vanaf kom, maar ook de conditie die er niet meer was. Als Dochter wegrende en ik moest erachteraan, was ik buiten adem. Toch bleef ik her en der wat korte wedstrijdjes lopen, die in de buurt waren en waar ik jaarlijks altijd aan mee deed. 

En dus begon ik in januari weer rustig aan met hardlopen. Een 10 weken schema voor 5 km, waarbij ik 3 keer per week trainde. Aan het einde van de 10 weken liep ik een wedstrijdje en ondanks dat de tijd niet in de buurt kwam van 'vroeger', was ik tevreden en was de basis gelegd om weer sneller te worden.

Hierna kwam de andere baan, die een stuk drukker is en waarbij ik (veel) meer uren werk. Ik heb gelukkig een flexibele baan, en tot nu toe kon ik in pauzes lopen en 's avonds het uurtje wat ik miste inhalen, maar opeens werkte ik ook 's avonds zonder dat ik overdag had hardgelopen. Ik zag de kilometers per week weer wat teruglopen, maar probeerde toch trouw iedere week 3 keer te gaan.

Afgelopen zaterdag liep ik de 4 mijl in Zwolle. Wederom geen echte PR en nog steeds ruim 10 minuten langzamer dan voor mijn zwangerschap, maar het was de snelste 4 mijl na de zwangerschap en ik zie weer progressie.

Vol goede moed (en een beetje tegenzin) begin ik deze week dan ook met een schema om sneller te worden op de 5km. De trainingsminuten gaan hierbij wel omhoog, dus ik hoop dat ik het naast werk, Dochter en andere sociale bezigheden weet in te plannen en dat ik ook echt ga. Het is een 8-weken schema, dus nog even op zoek naar een wedstrijdje in de buurt voor het einde van dit schema om te kijken of ik ook echt sneller ben! 

Doe jij aan sporten? En wat is daarbij je doel?

Liefs,

Sylvia